De weg naar de zon


Deze foto hoort bij bijzondere dagen. Meer dan dat ik op deze bijzondere dagen überhaupt al kon vermoeden. Deze foto nam ik op 18 november 2012. De geboortedag van mijn opa, van moeders kant. Een dag na de trouwdag van mijn opa en oma, van vaders kant. Met die familie hadden wij een jaar eerder weer de traditie van het familieweekend hervat. Iets dat we sinds opa's overlijden niet meer hadden gedaan. En dat weekend, die 'tweede' editie, viel uitgerekend op deze twee bijzondere dagen. Het hele weekend al streelde het prachtige herfstweer nostalgische en warme herinneringen op deze twee iconische dagen. Tot deze specifieke wandeling door het bos. Deze foto duidt dan ook dat wij op weg zijn. Op een weg zijn, of op de weg zijn. De mystieke mist prikkelt het mysterieuze van het moment. Verraadt dat we eigenlijk niet weten wat er komen gaat en misschien nooit echt zullen weten wat er komen zal. Terwijl onze schaduwen als uitroeptekens het punt des leven markeren tot waar wij nu al gekomen zijn. Rustend op de melancholiek van de herfstbladeren welke sober doch sierlijk het pad versieren dat wij gaan. Slechts weten wij dat dit het pad is dat Opa 96 jaar geleden begon te bewandelen. En waarvan ook Opa en Oma 60 jaar eerder al zeiden: "Kijk, die kant gaan we op". Zij stippelde het uit, gaven het richting en gingen ons voor op weg naar de zon.